ZA NISKI WZROST WYNAGRODZEŃ
Pan Longin KOMOŁOWSKI
Wicepremier, Minister Pracy
i Polityki Społecznej
Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych wyraża zdecydowany protest przeciwko łamaniu ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz ustawie o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców.
Przypominam Panu Premierowi, że zgodnie z art. 7 ust. 2 tej ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. "Rada Ministrów do dnia 15 czerwca każdego roku, przedkłada Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych, a także ogólnokrajowym organizacjom związków zawodowych zrzeszających pracowników państwowej sfery budżetowej w celu wyrażenia opinii, propozycję średniorocznych wskaźników wzrostu wynagrodzeń (...) Jeżeli w 35 dni od dnia przedstawienia propozycji (...) nie nastąpi uzgodnienie stanowiska Trójstronnej Komisji do spraw Społeczno-Gospodarczych, Rada Ministrów przyjmie do projektu ustawy budżetowej średnioroczne wskaźniki wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej na rok następny, z tym że nie mogą być one niższe od wskaźników zawartych w propozycji...". Natomiast ustawa o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców w artykule 3 ust. 1 i 3 mówi o przedstawieniu przez Radę Ministrów wskaźników do 20 lipca i ustaleniu przez Komisję Trójstronną do 31 sierpnia maksymalnego rocznego wskaźnika.
Tym razem, w odróżnieniu od lat ubiegłych, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej raczyło łaskawie dotrzymać ustawowych terminów przedłożenia wskaźników wzrostu. Niestety, stary nawyk łamania obowiązującego prawa w Polsce dał znać o sobie i tym razem. Pan nie był uprzejmy zwołać do tej pory posiedzenia Komisji Trójstronnej i tym samym ponownie złamał Pan ustawę .
Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych uważa zaproponowany wskaźnik wzrostu płac budżetówki w wysokości 105,7 % za zbyt niski i nie wyraża zgody na jego przyjęcie.
Przy zakładanym wskaźniku wzrostu cen towarów i usług 105,5 %, zaproponowany wskaźnik wzrostu płac oznacza, że pracownicy sfery budżetowej dostaną jedynie 0,2 % podwyżkę płac. Ze względu na niski wzrost płac pracowników tej sfery w ostatnich latach oraz dużą i pogłębiającą się dysproporcję w płacach między pracownikami przedsiębiorstw, a sfery budżetowej OPZZ uważa, że płace pracowników cywilnej sfery budżetowej w przyszłym roku powinny wzrosnąć realnie przynajmniej o przewidywany wzrost PKB tj. o 2,9 %. Przewidywany wzrost przeciętnych wynagrodzeń w 2002 r. w sektorze przedsiębiorstw w wysokości 106,3 % naszym zdaniem, również jest zbyt niski w porównaniu ze wzrostem PKB. Ponadto stanowi jawne pogwałcenie ustaleń Komisji Trójstronnej z sierpnia 1997 r. w sprawie stopniowego likwidowania dysproporcji w wysokości płac sfery budżetowej i materialnej. W związku z tym OPZZ domaga się rzetelnego przedstawienia wysokości płac w poszczególnych sferach gospodarki narodowej w ostatnich latach oraz ustalenia czasu i sposobu zrównania płac pracowników w obu tych sferach.
Na koniec chciałbym wyrazić głębokie oburzenie przeciwko pomysłom zamrożenia płac sfery budżetowej oraz zawieszenia rewaloryzacji rent i emerytur. Rząd znowu miał zamiar oszczędzać kosztem ludzi najbiedniejszych. Na szczęście, chyba za sprawą kampanii wyborczej, rząd wycofał się z tego fatalnego pomysłu.
Panie Premierze! Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych domaga się przedłożenia ostatecznych propozycji w sprawie wzrostu wynagrodzeń sfery budżetowej i uzgodnienia ich na forum Komisji Trójstronnej
Z poważaniem
Wiceprzewodniczący OPZZ
Ryszard Łepik
Warszawa, 24 sierpnia 2001 r.
Federacja Związków
Zawodowych Ukrainy
Drodzy Przyjaciele,
W związku z tragiczną w skutkach katastrofą górniczą w kopalni im. Zasadźki w Doniecku, która spowodowała śmierć ponad 40 górników i wielu rannych, pragnę w imieniu kierownictwa Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych przesłać za Waszym pośrednictwem rodzinom ofiar katastrofy oraz organizacji związkowej Kopalni, szczere wyrazy współczucia i ludzkiej solidarności.
Mam świadomość, że z górniczą profesją są związane szczególne zagrożenia i niebezpieczeństwa. Można je ograniczyć przez inwestycje w zakresie bhp. Nie powinniśmy ustawać we wspólnych wysiłkach na rzecz zdecydowanej poprawy warunków i bezpieczeństwa pracy w górnictwie.
Ze związkowym pozdrowieniem
Wiceprzewodniczący OPZZ
Wojciech Kaczmarek
ZMIANY W KODEKSIE PRACY
23 sierpnia br. Sejm uchwalił zmiany Kodeksu pracy i niektórych innych ustaw. Większość znowelizowanych spraw podyktowana została koniecznością dostosowania polskich przepisów do prawa Unii Europejskiej, oraz do niektórych wymagań konstytucyjnych.
Posłowie odrzucili m.in. propozycję zakazu pracy w niedzielę i święta. Zrównano natomiast prawo ojca wychowującego dziecko, który korzysta z urlopu macierzyńskiego z sytuacją matek korzystających z podobnego urlopu.
Nowela podtrzymała obowiązującą już od maja podstawową normę czasu pracy: 8 godzinny dzień pracy z 40 godzinnym, pięciodniowym tygodniem pracy.
Wprowadzono system skróconego tygodnia pracy. Zakłada on wykonywanie pracy przez mniej niż 5 dni w tygodniu, w granicach do 12 godzin dziennie z zachowaniem 40-godzinnego czasu pracy w tygodniu. Na taki tryb pracy potrzebna będzie zgoda pracownika. Podobne regulacje mają dotyczyć systemu pracy weekendowej. Pracować w nim będą mogli tylko zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy.
Większą ochronę zapewniono pracującym w porze nocnej, wykonującym prace szczególnie niebezpieczne albo związane z dużym wysiłkiem fizycznym lub umysłowym. Ich czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę. Pracodawcę obciążono obowiązkiem organizowania wszelkiej pracy w sposób zapewniający zmniejszenie jej uciążliwości, zwłaszcza pracy monotonnej, w szczególności przez wprowadzenie niezbędnych przerw wliczanych do czasu pracy. Pracodawca będzie zasadniczo zobowiązany do zmiany czasu pracy pracownika, jeśli ma możliwość uwzględnienia jego wniosku.
Minimalny wymiar urlopu wypoczynkowego został zwiększony z 18 dni do 20 dni rocznie. Urlop w naturze będzie można zastąpić ekwiwalentem pieniężnym tylko w razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy. Doprecyzowano przepisy o udzielaniu urlopów wypoczynkowych.
Podwyższony został wymiar urlopu przysługującego pracownikom sezonowym - z 1,5 dnia do 2 dni za każdy przepracowany miesiąc.
Utrzymano 150-godzinny roczny limit godzin nadliczbowych. Nie będzie natomiast 4-godzinnego limitu dziennego. Ten ostatni zastąpi: prawo do odpoczynku dobowego trwającego nieprzerwanie 11 godzin (z odpowiednimi wyrównawczymi okresami wypoczynku w poszczególnych systemach pracy), oraz prawo do wypoczynku tygodniowego trwającego nieprzerwanie 35 godzin. Czas wypoczynku tygodniowego powinien co do zasady przypadać w niedzielę. Przy pracy dozwolonej w niedzielę tygodniowy wypoczynek może przypadać na inny dzień.
Usunięto wątpliwości co do ewentualnego podwójnego prawa do dodatkowego wynagrodzenia, w razie przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym. Będzie należał się wtedy 100-proc. dodatek, chyba że przekroczenie tej normy nastąpiło w wyniku pracy w godzinach nadliczbowych, za które przysługuje już prawo do dodatku.
Nowością jest przepis mówiący o ustaleniu w umowie o pracę z pracownikiem zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy wymiaru, którego przekroczenie uprawnia go do dodatku do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.
Ze względu na wymagania konstytucyjne dotyczące ochrony danych osobowych wskazano, jakich informacji może żądać przyszły pracodawca od osoby ubiegającej się o zatrudnienie.
Rozszerzono zakres ustaleń i informacji, jakie muszą znaleźć się w umowie o pracę, będą więc w niej wskazane: wymiar czasu pracy, składniki wynagrodzenia oraz ich wysokość. W ciągu 7 dniu od zawarcia umowy pracodawca musi poinformować pracownika na piśmie o obowiązującej go dobowej i tygodniowej normie czasu pracy, częstotliwości i terminie wypłaty wynagrodzenia, urlopie wypoczynkowym oraz długości wypowiedzenia umowy.
Wyraźnie zapisano, że zmiana warunków umowy o pracę wymaga zgody pracownika i pracodawcy, oraz że porozumienie w tej sprawie zawiera się na piśmie, a jeśli nie miało ono takiej formy, musi być w ciągu 7 dni od jego zawarcia potwierdzone na piśmie.
Istotne zmiany dotyczą zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Grupowym zwolnieniem będzie rozwiązanie stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących indywidualnie pracownika, jeżeli w okresie nie przekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej:
5 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia ich więcej niż 10, ale nie więcej niż 50; 10 pracowników, gdy zatrudnia ich więcej niż 50, ale mniej niż 100; 10 proc. pracowników, gdy pracodawca zatrudnia przynajmniej 100, ale mniej niż 300 pracowników; 30 pracowników, gdy zatrudnia przynajmniej 300 i więcej pracowników.
Wlicza się także tych, którzy odchodzą z pracy z inicjatywy pracodawcy na mocy porozumienia stron.
Szkolenie w Spale
W dniach 23-25 sierpnia 2001 przewodniczący rad powiatowych OPZZ Województwa Lubelskiego i członkowie Prezydium Rady OPZZ Województwa Lubelskiego wspólnie z Koleżankami i Kolegami z województwa podkarpackiego wzięli udział w szkoleniu w Spale zorganizowanym przez Ośrodek Studiów i Kształcenia Społeczno-Zawodowego. Tematyka szkolenia dotyczyła nowych regulacji prawnych obowiązujących od 1 stycznia 2001 r. i obejmowała m.in.:
1. Zmian Kodeksu pracy,
2. Nowelizacji Ustawy o związkach zawodowych,
3. Orzecznictwa Sądu Najwyższego z ostatnich dwóch lat dotyczącego podstawowych instytucji prawa pracy.
Uczestnicy szkolenia 24 sierpnia spotkali się z przewodniczącym OPZZ Maciejem Manickim. Przewodniczący omówił aktualną sytuację w ruchu związkowym oraz udzielił odpowiedzi na problemy nurtujące uczestników szkolenia dotyczące głównie spraw związanych z tzw. "dziurą budżetową", kampanią wyborczą do Sejmu i Senatu oraz przewidywanej sytuacji po wyborczej w kraju.
Przewodniczący Rady OPZZ
Województwa Lubelskiego
Stanisław Dobrzyński
|
Fundusz Wczasów Pracowniczych