Sytuacja przedsiębiorstw przemysłu zbrojeniowego w okresie rządów Jerzego Buzka uległa drastycznemu pogorszeniu. W ubiegłym roku, przy aprobującej postawie administracji i rządzących sił politycznych, ogłoszono upadłość dwóch dużych i znaczących dla systemu obronności państwa zakładów zbrojeniowych, obecnie doprowadza się do likwidacji spółek "córek'". Ogromna większość pozostałych przedsiębiorstw zbrojeniowych jest dziś zagrożona procesem upadłościowym.
W ocenie Rady Sekcji Przemysłu Zbrojeniowego ZZPE całkowitą winę za taki stan rzeczy w najważniejszym dla obrony państwa sektorze gospodarczym ponosi obecny rząd premiera Jerzego Buzka. Przyjęty - w lutym 1999 r. rządowy program restrukturyzacji przedsiębiorstw przemysłu obronnego i lotniczego oraz uchwalona przez Sejm R.P. ustawa z dnia 7 października 1999 r. "o wspieraniu restrukturyzacji przemysłowego potencjału obronnego i modernizacji technicznej sił zbrojnych RP" mimo szumnych zapowiedzi polityków z ugrupowań rządzących nie poprawiły sytuacji w tym zakresie. Program wraz z ustawowym oprzyrządowaniem, przyjęty przez rząd, realizowany jest w szczątkowej postaci, głównie w wymiarze ograniczającym poziom zatrudnienia, co prowadzi bezpośrednio do utraty możliwości odbudowania potencjału produkcyjnego, potrzebnego chociażby do realizacji zadań wynikających z tzw. offsetu przy realizacji zakupów przetargowych na samolot wielozadaniowy i transporter opancerzony.
Wystąpienia do Sejmu i rządu, jakie kierowaliśmy w ubiegłym i bieżącym roku, w których informowaliśmy o zagrożeniach i wręcz dramatycznej sytuacji w sektorze obronnym, pozostały zignorowane, a kilkakrotnie pozostały nawet bez odpowiedzi.
W lipcu 2000 r. strona rządowa - z wicepremierem panem Longinem Komołowskim na czele - zerwała rozmowy ze związkami zawodowymi i Związkiem Pracodawców PPOiL. Rozmowy, które wówczas rozpoczęliśmy dotyczyć miały m.in. negocjacji nad pakietem osłon socjalnych dla pracowników PPOiL.
22 września 2000 r. Sekcja Krajowa Przemysłu Zbrojeniowego ZZPE zorganizowała w Warszawie manifestację pod gmachem Sejmu, Kancelarią Premiera oraz siedzibą Ministerstwa Obrony Narodowej przekazując odpowiednie petycje. Do dziś rząd nie odpowiedział na postawione w nich pytania, a politycy i związkowcy z organizacji prawicowych zignorowali nasz protest.
Kolejne wystąpienia, w ostatnim kwartale 2000 r., kierowane do premiera i ministra gospodarki, pozostały bez odpowiedzi i śladu reakcji. Wszystka to daje nam prawo do stwierdzenia o wyjątkowej arogancji ekipy rządowej i popierających ten układ sił politycznych.
Dramatyczna sytuacja, w jakiej znalazła się większość przedsiębiorstw produkcji obronnej i lotniczej spowodowana, jest głównie:
1) brakiem zamówień Ministerstwa Obrony Narodowej na sprzęt wojskowy, broń i amunicję;
2) brakiem wypłat środków finansowych z tytułu utrzymania nieczynnych mocy produkcyjnych, czyli tzw. CPMG;
3) nie refundowaniem odpraw dla zwalnianych pracowników w 2000 r.;
4) brakiem decyzji w sprawie realizacji strategicznych programów rządowych (nie uruchomiono dotąd procedur przetargowych);
5) brakiem woli rządu i Sejmu R.P. w sprawie zwiększenia środków finansowych na realizację sześcioletniego programu zamówień.
Tak prowadzona polityka rządu Jerzego Buzka doprowadziła w sektorze zbrojeniowym do nierytmicznego wypłacania wynagrodzeń za pracę. W wielu wypadkach płacono w kilku ratach z dużym poślizgiem czasowym. Nastąpiły też wielomiesięczne opóźnienia w zakresie wypłat odpraw dla zwalnianych pracowników, nie realizowano wydatków z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, ustawicznie zaniżano poziom płac realnych. Wszystko to stanowi jaskrawy dowód ignorancji i niekompetencji obecnego obozu rządowego.
Takim działaniom i ich efektom mówimy stanowcze NIE! Od rządu RP żądamy realizacji sensownej restrukturyzacji PPOiL, prowadzonej w oparciu o przyjęte akty prawne i konsultowanej ze związkami zawodowymi tego sektora.

W ciągu ostatnich trzech lat Rada Sekcji Krajowej Przemysłu Zbrojeniowego Związku Zawodowego Przemysłu Elektromaszynowego wielokrotnie, czasami w sposób niezwykle stanowczy - w tym organizując marsze protestacyjne i pikiety budynków rządowych zakończone brutalną interwencją policji i rozlewem krwi - sprzeciwiała się prowadzonej przez rząd premiera Jerzego Buzka polityce likwidacji polskiego potencjału przemysłu obronnego i lotniczego.
Nie godziliśmy się na likwidację przedsiębiorstw zbrojeniowych pod żadnym pozorem. Nie godziliśmy się na tworzenie kolejnej armii bezrobotnych o najwyższych kwalifikacjach zawodowych. Nie godziliśmy się na tworzenie pokolenia młodych emerytów skazywanych na marginalną wegetację.
Niestety. Każdy nasz protest spotykał się z krytyką NSZZ "Solidarność", która przez trzy lata popierała każdą nawet najgłupszą i najbardziej szkodliwą decyzję ekipy pana premiera Buzka. Brak jedności po stronie związkowej doprowadził do sytuacji, iż rząd bezkarnie zerwał negocjacje trójstronne i przestał realizować ustalane ze związkami porozumienia.
Dzisiaj NSZZ "'Solidarność" ogłasza larum. Zwykła przyzwoitość nakazuje postawić pytanie: co robiliście, koledzy związkowcy, przez ostatnie trzy lata?
Dlaczego godziliście się na permanentne zaniżanie odpisów budżetowych przeznaczanych na obronność państwa i techniczną modernizację armii? Dlaczego daliście przyzwolenie na serię upadłości destabilizujących sektor obronny? Kto Was przekonał do idei szybkiej (dzikiej) prywatyzacji sektora zbrojeniowego i lotniczego? Czy głównym powodem Radykalizacji Waszych nastrojów są zbliżające się wybory parlamentarne i degrengolada obozu politycznego prawicy?
Dzisiaj, w obliczu katastrofy i możliwości fizycznej likwidacji większości przedsiębiorstw zbrojeniowych i lotniczych pytania te mają charakter retoryczny.
Wychodząc z założenia, iż protest - choć mocno spóźniony i dyktowany mętnymi interesami, politycznymi - ma głębokie uzasadnienie, a siła ruchu zawodowego tkwi w jedności i wspólnej realizacji podstawowych celów (w tym głównie obrony miejsc pracy). Rada Sekcji Krajowej Przemysłu Zbrojeniowego ZZPE stoi na stanowisku, iż należy - o ile to możliwe - dążyć do powoływania wspólnych, zakładowych komitetów protestacyjnych.