21 marca 2001

Apel do Rady Polityki Pieniężnej
Konfederacji Pracodawców Polskich i Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych
o znaczące obniżenie stóp procentowych


Gospodarka Polski gwałtownie hamuje. W ostatnim kwartale ubiegłego roku Produkt Krajowy Brutto wzrósł zaledwie o 2,2%. Gaśnie dynamika inwestycji, w tym zwłaszcza w przemyśle przetwórczym. Liczba pracujących w roku 2000 zmniejszyła się o kilkaset tysięcy.
Dramatycznie niepokojący jest poziom deficytu handlowego. Złotówka jest przewartościowana - osiągnęła poziom sprzed 19 miesięcy, gdy równolegle w tym samym czasie ceny towarów i usług konsumpcyjnych wzrosły o blisko 14%, a w przemyśle przetwórczym o około 11% - co zabójczo uderza w eksport. Ponadto przewartościowana złotówka pobudza import, sprzyjając importerom wygrywającym z polskimi producentami na polskim rynku, a także niszczy handel przygraniczny.
Wartość złotówki nie odzwierciedla kondycji polskiej gospodarki, jest wyłącznie odbiciem gier prowadzonych na rynku pieniężnym, do których włączają się także banki - zarówno te, do niedawna polskie, wyprzedane obcemu kapitałowi, jak i zagraniczne z siedzibą w Polsce. Kapitał spekulacyjny wywozi z naszego kraju niepomiernie wysokie zyski, zawdzięczając to głównie wysokim stopom procentowym. Uzyskiwane profity nie są nawet opodatkowane mimo, że nie ma żadnych przeszkód by to uczynić.
Takiej sytuacji nie wolno dłużej tolerować, jeśli nie chcemy zupełnej zapaści polskiej gospodarki i agonii polskich pracodawców. A do tego prowadzą działania rządu, prezesa NBP i Rady Polityki Pieniężnej.
Bank centralny utrzymuje wysokie stopy procentowe argumentując to walką z inflacją, zapominając, że inflację wywołuje także drogo pozyskiwany kredyt, który nie tylko nie sprzyja rozwojowi gospodarczemu, a wręcz go tłumi.
Osoby odpowiedzialne za wysokie stopy procentowe żądają obniżenia podatków dochodowych, by w ten sposób zrekompensować lichwiarską cenę kredytów kreowaną tymi stopami.
Brak koordynacji pomiędzy poczynaniami rządu i banku centralnego zagraża Polsce katastrofą finansową. Konfederacja Pracodawców Polskich i Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych zwracają uwagę, że polska polityka monetarna stała się przedmiotem poważnej krytyki także na forum międzynarodowym, w tym na ostatnim, dorocznym spotkaniu przedstawicieli banków centralnych.
W Polsce nie ma żadnej koncepcji gospodarczej. Tak zwane studia sektorowe to nie powiązane ze sobą, pozostające w sferze życzeń, zamiary nie wspomagane mechanizmami finansowymi, w tym podatkowymi i kredytowymi. Jedynym wymiernym efektem chaotycznie prowadzonej restrukturyzacji, zbyt dużej jednocześnie liczby, sektorów polskiej gospodarki jest rosnąca liczba pracowników pozbawianych zatrudnienia.
Celem polskiej polityki gospodarczej musi być przede wszystkim kreowanie rozwoju gospodarczego i stymulowanie wzrostu zatrudnienia. W wyniku spadku poziomu zatrudnienia maleje popyt wewnętrzny. W Polsce nie ma inflacji popytowej, związanej z nadmiarem pieniędzy na rynku - jest inflacja kosztowa wywoływana głównie przez decyzje rządu, prezesa NBP i Rady Polityki Pieniężnej. Wbrew często niewybrednym atakom na wysokość płac i ogólnych kosztów pracy, Główny Urząd Statystyczny wykazał zmniejszenie się udziału tych kosztów w ogólnych kosztach pracodawców.
Zdaniem Konfederacji Pracodawców Polskich i Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych czas najwyższy zmienić politykę makroekonomiczną. Nie wolno dalej tłumić popytu. Konieczne jest obniżenie stóp procentowych.
Apelujemy do Rady Polityki Pieniężnej o wykonanie kolejnego kroku - o jak najszybsze obniżenie stóp procentowych, tak aby znalazło to odbicie w funkcjonowaniu polskiej gospodarki.

Prezydent KPP
Wojciech Kornowski

Przewodniczący OPZZ
Maciej Manicki
Warszawa, 20 marca 2001 r.