Biuro Prasowe OPZZ informuje, że 27 lutego 2001 roku odbyło się, w siedzibie Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych w Warszawie, spotkanie kierownictw PKPP i OPZZ pod przewodnictwem Henryki Bochniarz, prezydenta PKPP i Macieja Manickiego, przewodniczącego OPZZ.
Ustalono problemy i zagrożenia, których usuwanie będzie sprzyjało poprawie sytuacji na rynku pracy oraz określono kierunki, w jakich będą zmierzać dalsze wspólne prace. Skuteczność tych prac wymaga porozumienia, a więc i akceptowanego przez obie strony kompromisu.
Zgodzono się wypracować propozycje nowych, społecznie akceptowanych zasad w polityce zatrudnienia i we wszystkich dziedzinach dotyczących rynku pracy.
Przedmiotem negocjacji będą także kompleksowo ujmowane systemowe zmiany w przepisach określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy. Celem tych negocjacji będzie określenie docelowego modelu ustroju pracy w Polsce, zgodnego ze standardami europejskimi i uwzględniającego specyfikę naszej gospodarki oraz sposób i harmonogram dojścia do tego celu. Ich efektem powinny być racjonalne rozwiązania poprawiające opłacalność zatrudnienia pracowników i tworzenia nowych miejsc pracy, a zarazem usuwające przeszkody i utrudnienia w legalnym zatrudnianiu pracowników, ograniczające szarą strefę w gospodarce oraz wymuszanie tworzenia pseudosamodzielnych podmiotów gospodarczych.
Intencją obu stron jest negocjowanie w szczególności: zmian Kodeksu pracy, przepisów płacowych, w tym dotyczących sposobu ustalania minimalnej wysokości wynagrodzenia za pracę i jej zróżnicowania w zależności od doświadczenia zawodowego pracownika oraz sytuacji na rynku pracy, przepisów regulujących uprawnienia socjalne pracowników i ich rodzin, modyfikacji systemu ubezpieczeń społecznych, w tym przepisów emerytalno-rentowych, w szczególności dotyczących tzw. emerytur pomostowych i regulujących uprawnienia pracownicze związane z niezdolnością do pracy wskutek choroby, zasad rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Uzgodnieniom podlegać powinny również sprawy komisji do spraw społeczno-gospodarczych.
Przedmiotem prac będzie też ocena wpływu negocjowanych rozwiązań zarówno na stan rynku pracy, jak i na sytuację obu stron stosunków pracy oraz szacunek łącznych skutków budżetowych poszczególnych zmian stanowiących przedmiot negocjacji, tak by mogły one zyskać akceptację Parlamentu.
W trakcie spotkania wstępnie omówiono najistotniejsze grupy tematów przewidziane uzgodnionym wcześniej programem merytorycznym.
Dalsze prace w pierwszej kolejności będą dotyczyły nowelizacji:
- Kodeksu pracy,
- ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy,
- ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy,
- ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych,
- ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobocia,
- ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych
oraz ustawy o sposobie ustalania minimalnej wysokości wynagrodzenia za pracę.
Powołano dwa zespoły robocze ds. polityki gospodarczej oraz ds. stosunków pracy i zatrudnienia.
Zespoły przedstawią wyniki swoich prac do 30 kwietnia 2001 roku.
Warszawa, 27 lutego 2001 r.


Mniej godzin pracy
Dwa dni wolne, 40 godzin pracy w tygodniu, ale dopiero od 2003 roku. Sejm przyjął takie poprawki Senatu do nowelizacji Kodeksu pracy. To finał długiej batalii związków zawodowych w Parlamencie o krótszy tydzień pracy.
WARSZAWA, 1 marca 2001 r.

Posłowie zgodzili się z senatorami, że proces dochodzenia do 40-godzinnego tygodnia pracy powinien być rozłożony w czasie. W tym roku będziemy pracować więc jeszcze 42 godziny, w przyszłym - o godzinę krócej, a dopiero od 2003 - 40 godzin. Pracodawca, aby zachować tygodniową normę, od dnia wejścia w życie ustawy, czyli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia tej ustawy do końca 2002 r. będzie mógł wydłużać dobowy czas pracy do 10 godzin. Ustawa zobowiązuje go do utrzymania dotychczasowego wynagrodzenia pracowników. Tam, gdzie pracownicy są wynagradzani za godziny, szefowie będą musieli podnieść stawkę. Przed głosowaniem poseł SLD Maciej Manicki powiedział, że nie do końca rozumie manewry dotyczące głosowania nad poprawkami Senatu, ale OPZZ-owi bardzo zależy na tym, by tygodniowy czas pracy wyniósł 40 godzin i dlatego w tej sprawie porozumiał się "z kolegami z NSZZ "Solidarność" i przewodniczącym Marianem Krzaklewskim. "Ustaliliśmy, że będzie dobre również dla pracodawców etapowe wprowadzanie skróconego czasu pracy" - stwierdził Manicki. O ostateczne stanowisko rządu, ministrów gospodarki i finansów na temat skracania czasu pracy i finansowych skutków tej operacji pytał Jan Lityński z Unii Wolności. Doczekał się tylko częściowej odpowiedzi. Wicepremier Longin Komołowski przypomniał, że "rząd od początku debaty nad tym problemem, uważał, że dochodzenie do 40-godzinnego tygodnia pracy powinno się odbyć w dłuższym terminie". "Rok temu doszliśmy do wniosku, że trzyletni okres dojścia - ale wraz z wynegocjowaniem ze związkami zawodowymi i pracodawcami zmian w Kodeksie pracy - byłby bezpieczny dla pracodawców" - dodał. Senackie poprawki Sejm przyjął zdecydowaną większością głosów. Dwuletnia walka o skrócenie tygodnia pracy, a konkretnie o "wszystkie soboty wolne" (jest to 21 postulat Porozumień Sierpniowych) w tej kadencji zjednoczył posłów związkowych z prawej i lewej strony sceny politycznej. Od początku pomysłowi temu przeciwni byli posłowie Unii Wolności. Głośno protestowali pracodawcy z obu konfederacji - Wojciecha Kornowskiego i Henryki Bochniarz. Rząd początkowo walczył o to, by do 2004 roku czas pracy skracać o pół godziny. W końcu, żeby przerwać impas, poparł poprawkę Senatu - 40 godzin od 2003 roku. UW i pracodawcy - nieprzejednani przeciwnicy skracania czasu pracy - argumentują, że kraju na dorobku nie stać na taki gest. Wskazują na i tak już bardzo wysokie koszty pracy. Spadek wzrostu PKB, rosnące bezrobocie - to dodatkowe - ich zdaniem - argumenty za ich sprzeciwem. Sejm znowelizował Kodeks pracy 30 listopada 2000 roku. W grudniu Senat wprowadził do ustawy poprawki. Ich rozpatrzenie było kilkakrotnie przekładane, między innymi w połowie stycznia z wnioskiem takim wystąpił Klub AWS, który chciał dobrze policzyć szanse na przegłosowanie poprawek. Chodziło o to, by, walcząc o skrócenie tygodniowej normy czasu pracy z 42 do 40 godzin, nie zaprzepaścić idei "wolnych sobót", czyli w praktyce dwóch dni wolnych od pracy w tygodniu.
Podczas posiedzenia Sejmu przed dwoma tygodniami marszałek Sejmu Maciej Płażyński na wniosek części klubów parlamentarnych kolejny raz przełożył głosowanie i zwrócił się do komisji o opinię, czy pierwszą i drugą z pięciu poprawek Senatu należy głosować łącznie, czy osobno. Pierwsza z nich wprowadzała 40 godzin pracy w tygodniu. Druga mówiła o dwuletnim dochodzeniu do tej normy. Dla posłów było niejasne, jakie skutki prawne przyniosłoby przegłosowanie jednej z poprawek, a odrzucenie drugiej. W miniony wtorek posłowie połączonych komisji polityki społecznej i ds. kodyfikacji jednomyślnie zadecydowali, że obie te poprawki powinny być głosowane razem. Andrzej Wilk z Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych, komentując tę batalię, powiedział: "Państwo nie może dekretować wynagrodzeń płaconych w firmach. Przy dzisiejszej rentowności na poziomie 0,9% i wzroście kosztów pracy po tej nowelizacji o 5%, przez najbliższe dwa lata nie dam pracownikom "ani centa" podwyżki. I kto na tym straci?" Jego zdaniem, pracodawcy nie złamią ustawy i nie obniżą pracownikom wynagrodzeń, ale przez długi czas nie będą ich podwyższać, w praktyce więc wynagrodzenia spadną. "Ja muszę obniżyć koszty, inaczej zje mnie konkurencja" - dodał Wilk.
Drukujemy za Radiem RMF FM,
1 marca 2001, godz.13:15