O czym myślą związkowcy?

Słowo staje się ciałem

         swoim exposè wygłoszonym w Sejmie 11 listopada ub. roku premier Donald Tusk zapowiedział szereg zmian w polityce społecznej. Dotyczyć one miały m.in. ulgi rodzinnej z tytułu wychowywania dzieci, podwyższenia składki rentowej płaconej przez pracodawców, nowej formuły waloryzacji emerytur i rent czy też zrównania wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn oraz już od przyszłego roku jego sukcesywnego podnoszenia.
       Mamy już kwartał działania rządu i koalicji rządowej, które w niektórych sprawach wykazały się rzadko niespotykaną sprawnością. W parlamencie zdążyli już przegłosować ustawy konsumujące niektóre pomysły premiera. Nie będę poświęcał czasu nad rozprawianiem się nad jakością merytoryczną tych pomysłów. W końcu żyjemy w demokracji i każdy ma prawo wyrażać swoje poglądy i opinie, a zatem także i pomysły legislacyjne. Oceny merytorycznej projektów ustaw dokonują w prawnie przypisanym trybie właściwe organy i partnerzy społeczni, a także zaproszone do konsultacji inne podmioty i rzesze ekspertów.
        Moją uwagę zwróciły uzasadnienia do ustaw, które powstają w podległych premierowi, jako szefowi całego rządu, resortach. Otóż głównym argumentem, który ma uzasadniać przedstawienie projektu ustawy jest powoływanie się na słowa premiera. Aby nie być gołosłownym przytoczę fragment uzasadnienia do ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw:
         „W exposé wygłoszonym w dniu 18 listopada 2011 r. Prezes Rady Ministrów wskazał na konieczność zapewnienia finansowego, elementarnego bezpieczeństwa obywateli. Premier wskazując na narastające dysproporcje pomiędzy wysokimi emeryturami a tymi najniższymi, a przede wszystkim biorąc pod uwagę bezpieczeństwo szczególnie ludzi niezamożnych, zaproponował zmianę, na określony czas, systemu waloryzacji emerytur i rent, polegającą na wprowadzeniu w miejsce waloryzacji przeprowadzanej procentowym wskaźnikiem, podwyżki kwotowej jednakowej dla wszystkich świadczeń.”
          Chcąc uniknąć ewentualnych zarzutów ze strony czytających te słowa, że powyższy cytat wybrałem celowo, jestem gotów się przyznać do tego bez bicia. Tak, cytat z uzasadnienia do tej konkretnej ustawy wybrałem z pełną premedytacją. Dlaczego? Spieszę już z odpowiedzią.
        Otóż w trakcie konsultacji projektu ustawy, wszystkie uczestniczące w niej podmioty zwróciły uwagę na niekonstytucyjność proponowanych rozwiązań, potwierdzoną już w linii orzeczniczej Trybunału Konstytucyjnego. Uwagę taką zgłosiło także Rządowe Centrum Legislacji – organ, jakby się wydawało, powołany między innymi w celu oceny projektów ustaw pod względem prawnym i legislacyjnym.
             Cóż z tego. Wypada rzec, że psy szczekają, karawana jedzie dalej. Dojechała do celu. Ustawa wprowadzająca tzw. waloryzację kwotową, bez głosu sprzeciwu, została uchwalona 13 stycznia br. przez Sejm a następnie przyjęta przez Senat i podpisana przez prezydenta.
       W roku 1870 na soborze watykańskim ogłoszony został dogmat o nieomylności papieża odnoszący się do tzw. nauczania ex cathedra. Dlaczego o tym wspominam. Otóż natrętnie przychodzi mi na myśl porównanie soboru z równie dostojnym zgromadzeniem, jakim jest polski parlament. Czyż swoimi decyzjami ten ostatni nie ogłosił nieomylności premiera Donalda Tuska?

ekspert OPZZ ds. polityki społecznej

Andrzej Strębski

7 lutego