10 września br. w siedzibie OPZZ odbyło sie spotkanie przedstawicieli szwedzkiej Centralnej Organizacji Pracowników .
Głównym celem spotkania było omówienie sytuacji związków zawodowych w obydwu krajach.
TCO - Centralna Organizacja Pracowników zrzesza ok 1,3 mln członków, a jej obecnym prezydentem jest Sture Nordh.
Od końca XIX wieku Szwecja jest zaliczana do najbardziej rozwiniętych państw świata. Do tego rozwoju przyczyniło się wiele elementów jednak jednym z ważniejszych były zasoby ludzkie.
Podstawowa forma i systemu ekonomicznego została ukształtowana pod koniec lat trzydziestych. W 1938 roku rząd Pera Albina Hanssona wyprowadził Szwecję z kryzysu i zainicjował reformy zmierzające do powstania “państwa dobrobytu”. Uwieńczeniem tego był “traktat pokojowy” między pracodawcami a pracobiorcami – Porozumienie Podstawowe.
Podstawą “modelu szewedzkiego” są : system układów zbiorowych zawieranych na poziomie krajowym oraz bardzo silna pozycja związków zawodowych przy wysokim poziomie uzwiązkowienia. Było to rezultatem aktywnej rządowej polityki gospodarczej koncentrującej się na wysokim poziomie zatrudnienia, kształceniu zawodowym i stałym podnoszeniu kwalifikacji.
Szwedzka doktryna prawna uznała od początku związki zawodowe jako stowarzyszenia wyższej użyteczności – w odróżnieniu od organizacji komercyjnych. Dopiero w 1976 roku parlament uchwalił usatwę o związkach zawodowych. Najważniejszą funkcją układów zbiorowych jest utrzymanie pokoju społecznego. Są one podstawą tworzenia norm postępowania. Sprowadza się to często do ustalenia płacy minimalnej. Rząd unika angażowania się w ustalanie polityki płacowej. Od Porozumienia w 1938 roku uzgadniają to organizacje pracodawców i pracodbiorców. Ogólnokrajowe umowy zbiorowe zawierane są od 1952 roku. W latach czterdziestych podpisano szereg umów, które dotyczyły bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (1942 r.), szkoleń zawodowych (1944 r.), rad zakładowych z udziałem pracodawców i związkowców (1946 r.). Później podobne porozumienia podpisały dwa pozostałe konfederacje. Przyczyniły się one do radykalnego osłabienia konfliktów społecznych w Szwecji i utrwaliły sytuację, w której na nowe unormowania prawne trzeba było czekać blisko trzydzieści lat. Wynikało to z programu przyjętego przez Kongres Szwedzkiej Konfederacji Związków Zawodowych w 1971 r. dotyczącego uczestniczenia przedstawicieli pracowników w procesie podejmowania decyzji i inne zmiany w prawie pracy.
W 1928 r. powołano do życia Sąd Pracy (Arbetsdomstolen), który jest jedynym i w większości przypadków - ostatecznym forum rozstrzygania problemów spornych w stosunkach pracy. W 1974 r. ustawa o bezpiecznym zatrudnieniu zwiększyła wpływ związków zawodowych. Polegało to na zastrzeżeniu, że zwolnienia z pracy muszą mieć jedynie obiektywne przyczyny. Nie wchodziło w grę przeniesienie pracownika na inne stanowisko w firmie bez jego zgody.
Z strony OPZZ w spotkaniu wzięli udział:
Andrzej Radzikowski, Bogdan Grzybowski, Andrzej Strębski, Józef Skorłutowski oraz Tomasz Jasiński
Wniosek o nadanie odznaki "Za Zasługi dla OPZZ"
FLEXICURITY - in search for balance between flexibility and security of employment
Warszawa, 18-19 listopada 2008